poniedziałek, 31 marca 2014

Sok wzmacniający

Składniki (3 porcje):

  • 4 duże marchewki (500 g) 
  • dynia (300 g) 
  • banan (100 g) 
  • 1 duże jabłko (150 g) 
  • 1 pomarańcza (150 g) 
  • 1 cytryna, 
  • szczypta cynamonu

Sposób przygotowania :
  1. Wszystkie warzywa i owoce dokładnie umyć, obrać i oczyścić.
  2. Z marchwi dyni oraz jabłka wycisnąć sok w sokowirówce. 
  3. Wycisnąć sok z cytryny oraz z pomarańczy, skropić sokiem banana.
  4. Banan zmiksować i wszystkie składniki połączyć razem i dodać szczyptę cynamonu. Jeśli sok jest za gęsty, można dodać wody.
CZYTAJ DALEJ
poniedziałek, 24 marca 2014

Dieta Atkinsa - cel i zadanie diety, jadłospis, opinia dietetyka

  • Ograniczenie ilości węglowodanów kompensowane jest przez zwiększone spożycie tłuszczu. Taka sytuacja powoduje pojawienie się w organizmie ciałek ketonowych. Zmniejszają one łaknienie i hamują apetyt. To z kolei ułatwia realizację diety.Stosowanie diety Atkinsa reguluje gospodarkę węglowodanową: reguluje poziom glukozy i nie dopuszcza do nadmiernych wyrzutów insuliny.

Fazy diety Atkinsa

Dieta Atkinsa podzielona jest na 4 fazy:
Faza pierwsza, faza indukcji: powinna trwać minimum 2 tygodnie i ma na celu zapoczątkowanie spadku masy ciała. Jeśli do zgubienia jest większa ilość kilogramów, fazę tą należy wydłużyć. Aby zapoczątkować chudnięcie zaleca się spożywanie maksymalnie 20g węglowodanów netto dziennie (ilość węglowodanów netto wylicza się przez odjęcie od całkowitej ilości węglowodanów błonnika pokarmowego). Jest to ilość około 2 szklanek warzyw gotowanych. W fazie tej można spożywać od 3 do 5 posiłków dziennie. Przerwy między posiłkami nie powinny przekraczać 6 godzin. W każdym posiłku powinno się znaleźć białko zwierzęce, natomiast nie ma konieczności usuwania z mięsa widocznego tłuszczu i skóry. Dozwolone jest masło i wszelkiego rodzaju oleje roślinne. Nie ma przeciwwskazań do stosowania słodzików. Codziennie należy pić wodę mineralną i herbatki ziołowe. W umiarkowanych ilościach dozwolona jest także herbata i kawa kofeinowa lub bezkofeinowa.


Faza druga: nadal gubimy zbędne kilogramy, ale wolniej niż w fazie poprzedniej. Ilość węglowodanów netto, którą można spożyć waha się w granicach 25-60 g. Zwykle rozpoczyna się od ilości 25g netto, stopniowo zwiększając o 5 g tygodniowo. Za właściwe tempo chudnięcia uważa się około 1 kg tygodniowo. W tej fazie można spożywać wszystkie produkty dozwolone w fazie I, a dodatkowo orzechy i ziarna oraz wybrane owoce takie jak: jagody, truskawki, maliny oraz melon.
Faza trzecia: faza ta nadal wiąże się ze spadkiem masy ciała, aczkolwiek mniejszym niż w poprzednich etapach. Podczas tego okresu ustala się swój indywidualny poziom spożycia węglowodanów, przy którym nadal jesteśmy w stanie chudnąć. Co tydzień powinno się zwiększać ilość węglowodanów netto o 10g. Do dotychczasowej diety można dołączyć niewielkie ilości ziemniaków, marchewki i nasion roślin strączkowych. Dozwolone owoce na tym etapie to banany, jabłka, kiwi, śliwki, brzoskwinie, mango i wiśnie. Do codziennych posiłków można włączyć około 1/2 szklanki płatków owsianych lub brązowego ryżu.
Faza czwarta: pod względem spożywanych produktów spożywczych nie różni się ona od fazy trzeciej. Zaleca się także włączenie aktywności fizycznej, najlepiej w ilości 30 minut umiarkowanej aktywności fizycznej, 5-6 razy w tygodniu.

Należy podkreślić, że roczne badania efektów stosowania diety ubogo węglowodanowej (jaką jest dieta Atkinsa) w porównaniu z niskotłuszczową wskazują na większy ubytek masy ciała po 3 i 6 miesiącach stosowania diety ubogowęglowodanowej. Natomiast po roku nie stwierdza się już tych różnic.


Plusy diety
  • Zadawalający spadek masy ciała (według licznych ekspertów nie jest on wynikiem ograniczenia węglowodanów, ale wiąże się ze zmniejszeniem całkowitej ilość kalorii spożywanych w ciągu dnia)
  • Bardzo dokładnie opracowany plan żywieniowy, książki kucharskie ułatwiające przygotowanie posiłków a nawet sklep internetowy ze specjalnymi produktami żywnościowymi sygnowanymi nazwiskiem Atkins
  • Łatwa realizacja diety z uwagi na zahamowanie apetytu przez pojawiające się ciałka ketonowe
  • Pozwala na jedzenie takich produktów, o których osoba będąca na diecie zwykle marzy: bekon, jajka z majonezem itp.
  • tłumi apetyt, reguluje równowagę glukozy we krwi
  • uporządkowana, łatwa do stosowania dieta


Minusy diety


  • W pierwszych dniach znacznego ograniczenia węglowodanów dochodzi do zmniejszania się komórkowych zapasów glikogenu, a ubytek masy ciała wiąże się głównie z utratą wody
  • Przejście organizmu w stan ketozy, który poza hamowaniem apetytu może skutkować także bólami głowy, osłabieniem, nieprzyjemnym zapachem z ust oraz zaparciami
  • Uważa się, że do sprawnego funkcjonowania naszego organizmu potrzeba około 150 g węglowodanów dziennie. Ilość ta znacznie odbiega od ilości dozwolonych w diecie Atkinsa
  • Zbyt duża ilość tłuszczu w diecie może doprowadzić do wzrostu cholesterolu całkowitego i frakcji miażdżycorodnej a w konsekwencji do rozwoju miażdżycy
  • Nadmiar białka w diecie może prowadzić do ubytku wapnia z kości
  • Może prowadzić do zakwaszenia organizmu, a nawet kwasicy ketonowej
  • Zwiększa stężenie cholesterolu frakcji LDL, zmniejsza stężenie frakcji HDL oraz powoduje wzrost stężenia triglicerydów w surowicy
  • Często powoduje zaburzenia równowagi elektrolitycznej oraz niedobory witamin
  • W wyniku nadmiernej ilości białka i tłuszczu może dojść do nadmiernego obciążenia nerek
  • Stosowanie takiego żywienia może zwiększać ryzyko chorób serca i udaru mózgu.
CZYTAJ DALEJ
środa, 19 marca 2014

Rodzaje herbat, właściwości zdrowotne, sposoby parzenia

Legendarne początki herbaty mają początek w Chinach w 2737 roku przed nasza erą, kiedy cesarz Szen Nung zażywał wypoczynku pod drzewem dzikiej herbaty. Lekki wiatr strącił wtedy kilka listków do wody, którą spożywał. Napój, jaki wtedy powstał, był wspaniale odżywczy i pokrzepiający i w ten właśnie sposób została „odkryta” herbata.

Historia i rodzaje herbaty
Istnieją trzy jej rodzaje: zielona, czerwona i mieszana – ulung. Zielona, niefermentowana, spożywana głównie w Chinach, Japonii, krajach północnej Afryki i Środkowego Wschodu. Stanowi około 20% światowej produkcji tego napoju. Czarna herbata powstaje dzięki fermentacji herbaty zielonej, a jej powstanie zawdzięczamy względom praktycznym, służącym konserwacji w czasie transportu z krajów Dalekiego Wschodu do Europy. Za panowania dynastii Ming odkryto, że liście zielonej herbaty poddane fermentacji na wolnym powietrzu, a następnie opalane – są trwalsze. Herbata czarna, która stanowi większość światowej produkcji, spożywana jest na całym świecie.

Właściwości biologiczne, potencjał antyoksydacyjny, efekty kliniczne
Duże zainteresowanie herbatą obserwowane ostatnio wiąże się z odkryciem zdrowotnego wpływu zawartych w niej, aktywnych biologicznie związków. Nazywane są one flawonoidami. Od dawna wiadomo, że flawonoidy, których bogatym źródłem są również warzywa i owoce, mają działanie przeciwmiażdżycowe.
Dwie filiżanki herbaty mają potencjał antyoksydacyjny równy kieliszkowi czerwonego wina, czterech jabłek czy 100 gramów truskawek.

Miażdżyca i jej konsekwencje (choroba wieńcowa, zawał serca, udar mózgu) jest procesem przewlekłym, a w jej powstawaniu bierze udział wiele czynników. Jednym z najistotniejszych są zaburzenia gospodarki tłuszczowej, które odkrywamy, badając stężenie cholesterolu i jego poszczególnych frakcji w surowicy krwi. Zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego i tzw. złego cholesterolu (LDL) oraz małe stężenie „dobrego” (HDL) stanowią miarę zagrożenia miażdżycą. Aby cholesterol mógł uszkodzić naczynia, musi ulec przemianom. Biorą w nich udział tzw. wolne rodniki. Flawonoidy unieszkodliwiają wolne rodniki i w ten sposób mogą zapobiegać miażdżycy. W wielu badaniach potwierdzono te ochronne właściwości flawonoidów (antyutleniaczy) z herbaty. Okazało się, że zdolności antyoksydacyjne herbaty, zarówno zielonej, jak i czarnej, są większe niż wpływy antyoksydacyjne wielu owoców i warzyw.Udokumentowano, że aktywność antyoksydacyjna herbaty jest do pięciu razy większa niż witaminy C i E.


Chociaż wpływy antyoksydacyjne zielonej herbaty są w niektórych badaniach większe niż herbaty czarnej, to przyjmuje się dziś powszechnie, że potencjał ten jest porównywalny. Niektóre obserwacje pokazywały, że dodatek mleka do herbaty (powszechny zwyczaj w krajach anglosaskich) niweluje jej wpływy ochronne, jednak w ostatnio opublikowanych badaniach doświadczalnych nie obserwowano takiego efektu.
Badania
Aktywność antyoksydacyjna herbaty jest związana z sumą związków polifenolowych w niej zawartych. Proteggente i wsp. oceniali zawartość związków fenolowych w 20 różnych produktach (warzywa, owoce, herbata), potwierdzając dużą ich aktywność w herbacie czarnej i zielonej. Rechner z kolei, badając aktywność antyoksydacyjną w warunkach in vitro oraz skład związków fenolowych w siedmiu gatunkach czarnej herbaty, przedstawił silną dodatnią korelację między ich łączną zawartością a potencjałem biologicznym (ilościowa metoda HPLC).
W randomizowanym badaniu Roodenburga, w którym porównywano herbatę zieloną, czarną, sok pomarańczowy, witaminę C oraz wodę, zwiększenie aktywności antyoksydacyjnej (FRAP) było istotnie wyższe po spożyciu dwóch filiżanek herbaty – zarówno czarnej, jak i zielonej, niż po dwóch szklankach soku pomarańczowego i roztworze 120 mg witaminy C. W innych badaniach tego zespołu zauważono, że dodanie mleka do herbaty nie hamuje tego efektu (wskazywały na to wcześniejsze obserwacje).
Istnieją badania, które pokazują inne punkty uchwytu flawonoidów herbacianych w przeciw­działaniu aterogenezie. Interesujące badania Duffy i wsp. pokazały, że zarówno przewlekłe, jak i jednorazowe spożycie herbaty może odwracać dysfunkcję śródbłonka w mechanizmie stymulowania syntezy NO. Gross i wsp. badali wpływ spożywania sześciu filiżanek czarnej herbaty dziennie na funkcję płytek krwi i markery uszkodzenia wolnorodnikowego u osób palących tytoń. Wykazano, że spożywanie czarnej herbaty było związane z istotnym zmniejszeniem w osoczu osób palących stężenia wolnych F2-izoprostanów (markery stresu oksydacyjnego) i istotnym obniżeniem agregacji płytek. Antyzakrzepowe właściwości flawonoidów z herbaty badał także Loktionow. Wykazał on, że u osób z allelami Apo E-E4 (znany marker genetycznie uwarunkowanego zwiększonego ryzyka ChNS) spożywanie herbaty powodowało obniżenie aktywności PAI-1. Są też nieduże badania, które pokazują, że spożywanie herbaty może korzystnie wpływać na modyfikację lipidową – zmniejszenie stężenia LDL i zwiększenie HDL.

Wyniki badań doświadczalnych przekładają się na wyniki badań epidemiologicznych, w których udokumentowano odwrotną zależność między dużym spożyciem herbaty a ryzykiem ChNS. Z pewnością potrzebne są interwencyjne lub obserwacyjne badania prospektywne, aby w sposób pełny i zgodny z aktualnymi zasadami EBM przekonać się o dobroczynnym wpływie herbaty, zarówno w prewencji pierwotnej, jak i wtórnej. Pierwsze z tych badań opublikowano w maju 2002 roku w Circulation. Praca pochodzi z Bostonu i dotyczy obserwacji 1900 osób po zawale serca obserwowanych przez blisko 4 lata. Ponad 1000 osób zakwalifikowano jako niepijące herbaty, 615 spożywało poniżej 14 filiżanek tygodniowo, 266 zaś – powyżej 14 filiżanek na tydzień. Standaryzowane wskaźniki umieralności były istotnie statystycznie niższe w grupie pijących zarówno umiarkowane, jak i duże ilości herbaty. Obserwowano redukcję ryzyka zgonu o 31% w grupie umiarkowanej i o 39% w grupie pijących duże ilości herbaty. Jest to pierwsze tego typu badanie, pokazuje ono drogę dalszych dociekań naukowych nad napojem znanym od tysiącleci.

CZYTAJ DALEJ
środa, 12 marca 2014

Przepisy na domowe mieszanki przypraw

Wystarczy połączyć ze sobą kilka wybranych składników i wspaniała, pachnącą mieszanka gotowa!

PRZYPRAWA 5 SMAKÓW


Składniki:


  • 20 g anyżu
  • 20 g cynamonu
  • 20 g pieprzu
  • 10 g goździków
  • 5 g ziaren kozieradki


Sposób przygotowania:

  1. Na patelni rozgrzej osobno wszystkie składniki.
  2. Ostudź i zmiel. 
  3. Staraj się szybko zużyć przyprawę, bo wietrzeje.



Łagodne Curry


Składniki:
  • 30 g świeżo zmielonego kardamonu, 
  • 12 g mielonych goździków,
  • 7 g utartej gałki muszkatołowej, 
  • 10 g mielonego imbiru,
  • 3 g kurkumy,
  • 15 g mielonego kminu rzymskiego,
  • 30 g cynamonu.
Sposób przygotowania:


  1. Do miseczki wsyp wszystkie składniki i dokładnie wymieszaj.
  2. Gotową przyprawę przechowuj w szczelnym pojemniku, aby zachowała smak i aromat.




Bouquet Garni

 Składniki:

  • liść laurowy
  • gałązka tymianku
  • 3 gałązki natki pietruszki
  • 1/2 łyżeczki  czarnego pieprzu w ziarnach
Sposób przygotowania:



  1. Na małym kawałku bawełnianego, materiału umieścić liść laurowy,tymianek,natkę pietruszki,pieprz.
  2. Unieś rogi materiału,formując mały woreczek i zwiąż sznurkiem kuchennym.
  3. Paczuszkę włóż do gotującej się zupy lub sosu. 
  4. Wyjmij przed podaniem.





Przyprawa do kawy i deserów



Składniki:
  • tabliczka gorzkiej czekolady
  • 2 łyżki cukru waniliowego
  • 2 łyżki cukru pudru
  • 1/4 łyżeczki cynamonu
  • szczypta gałki muszkatołowej
  •  2 łyżki kawy rozpuszczalnej
Sposób przygotowania:



  1. Tabliczkę czekolady zamroź, po czym zetrzyj na tarce do ziemniaków. 
  2. Do blendera wsyp cukier waniliowy, cukier puder, cynamon, gałkę muszkatołową oraz kawę rozpuszczalną, całość zmiksuj. 
  3. Używaj także do bitej śmietany, ciastek, kremów. 
  4. Przechowuj w szczelnym pojemniku w lodówce.


  Pasta Harrisa

                                                                       
Składniki:
  • 22 skuszone papryczki chili
  • 6 ząbków czosnku
  • 5 łyżek oliwy z oliwek
  • łyżka soli
  • łyżka mielinowego kminu rzymskiego
  • łyżka mielonej kolendry


    Sposób przygotowania:

  1. Papryczki namocz w gorącej wodzie przez 30 minut.
  2. Oczyść z pestek, posiekaj, po czym zmiksuj na pastę z czosnkiem i oliwą z oliwek.
  3. Dodaj do solu, kmin oraz kolendrę.



Cajun


Składniki:
  • po 2 łyżki ziaren białego i czarnego pieprzu
  • 2 łyżki pieprzu Cayenne
  • łyżka granulowanego czosnku
  • łyżeczka ziaren gorczycy
  • 1/2 łyżeczki nasion kopru włoskiego i kuminu
  • łyżka tymianku
Sposób przygotowania:
  1. Wszystkie składniki wymieszaj razem.







Chermoula

Składniki:
  • 2 ząbki czosnku
  • 1/2 łyżeczki  grubej soli
  • 2 łyżki oliwy
  • 1/2 łyżeczki mielonego kuminu
  • łyżeczka słodkiej papryki
  • szczypta pieprzu Cayenne
  • 3 łyżki posiekanej kolendry
  • łyżka posiekanej natki
  • sok i skórka z 1/2 cytryny
Sposób przygotowania:

  1. W moździerzu rozgnieć czosnek z solą.
  2. Oliwę wymieszaj z kuminem słodką papryką, pieprzem Cayenne
  3. Całość wymieszaj z czosnkiem, kolendrom, natką, sokiem i ze skórką z cytryny.
CZYTAJ DALEJ
poniedziałek, 10 marca 2014

Smaczna i zdrowa przekąska Frupp

W ramach współpracy z firmą Celiko otrzymałam możliwość przetestowania oraz podzielenia się z Wami moją opinią,  liofilizowanych owoców w formie chrupiącego batonika Frupp.

Otrzymałam  od Pani Marty z działu marketingu firmy Celiko 6 batoników  po dwa : malinowy, truskawkowy i wiśniowy oraz piękny kubek z logo Frupp

Frupp to pierwszy dostępny na rynku tego typu produkt otrzymany ze świeżych
owoców w postaci liofilizowanego, chrupiącego batonika.
  • bez dodatku: konserwantów, tłuszczy i soli,
  • maksimum smaku minimum kalorii
  • owocowy smaczny i zdrowy
  • świeże owoce i wyłączne smaczne składniki
Do wyprodukowania 100 g produktu zużyto 250 g świeżych owoców z wykorzystaniem techniki suszenia sublimacyjnego (liofilizacji) charakteryzującego się wysokim zachowaniem smaku, aromatu i wartości odżywczych owoców.

Baton truskawkowy zawiera aż 8% błonnika, wartość energetyczna jednej porcji to zaledwie 37 kcal

Baton malinowy zawiera aż 15% błonnika, wartość energetyczna jednej porcji to zaledwie 37 kcal

Baton wiśniowy zawiera  6% błonnika, wartość energetyczna jednej porcji to zaledwie 35 kcal 



 Cały proces powstawania  batonika możecie zobaczyć na poniższym filmiku:







Najtańsze Fruppy można kupić w każdym Netto, na stoisku dla diabetyków i ze zdrową żywnością. Kosztują tam 1,59 zł. Batony są też ofercie bezglutenowych sklepów internetowych oraz także na allegro.





A Wy mieliście okazję chrupać już Fruppa ? :)

CZYTAJ DALEJ
niedziela, 2 marca 2014

Zestaw ćwiczeń: NA MIĘŚNIE POŚLADKOWE

Ćwiczenia należy wykonywać wolno i dokładnie, przy napiętych mięśniach. Powtórz ćwiczenia 15-20 razy w 3-4 seriach.

Ćwiczenie 1 – przysiady

  1. Stań w rozkroku, trochę szerszym niż szerokość bioder. Ręce z przodu ugięte. 
  2. Brzuch wciągnięty, plecy proste. 
  3. Wykonaj półprzysiad tak, aby kolana nie wyprzedzały stóp. 
  4. Wróć do pozycji wyjściowej z jednoczesnym napięciem mięśni pośladkowych.

Ćwiczenie 2 – prostowanie uda na stojąco

  1. Stań w lekkim rozkroku, opierając się o krzesło lub o ścianę. 
  2. Unieś nogę w tył, mocno napinając pośladek i powróć do pozycji wyjściowej.
  3.  Druga noga cały czas lekko ugięta w kolanie. 
  4. Powtórz ćwiczenie 10-15x i wykonaj ćwiczenie na drugą nogę.



Ćwiczenie 3 – odwodzenie nogi w bok

  1. Stań w lekkim rozkroku, opierając rękę o krzesło lub o ścianę. 
  2. Przenieś ciężar ciała na jedną nogę. 
  3. Wykonaj ruch odwodzenia nogi w bok, starając się utrzymać proste plecy. 
  4. Kolana lekko ugięte, stopa ustawiona bokiem. 
  5. Powtórz ćwiczenie 10-15x i wykonaj ćwiczenie na drugą nogę.

Ćwiczenie 4 – wznosy nogi w klęku podpartym

  1. Wykonaj klęk podparty, tułów oparty na przedramionach (kolana i łokcie ugięte pod kątem prostym). 
  2. Ciało powinno tworzyć linię prostą. 
  3. Wykonuj wznosy prostej nogi w górę mocno napinając pośladek. 
  4. Powtórz ćwiczenie 10-15x i wykonaj ćwiczenie na drugą nogę.

Ćwiczenie 5 – unoszenie bioder

  1. Leżenie tyłem, nogi ugięte, ręce wzdłuż tułowia. 
  2. Rozluźnij mięśnie szyi, wzrok skieruj w górę.
  3. Mocno napnij pośladki i unieś biodra nad podłoże. 
  4. Wytrzymaj w pozycji, a następnie wolno opuść biodra, nie dotykając podłoża.


Ćwiczenie 6 – unoszenie bioder z wyprostem nogi

  1. Leżenie tyłem, nogi ugięte, ręce wzdłuż tułowia. 
  2. Rozluźnij mięśnie szyi, wzrok skieruj w górę.
  3. Mocno napnij pośladki i unieś biodra nad podłoże, równocześnie unosząc wyprostowaną nogę. 
  4. Brzuch wciągnięty, łopatki przylegają do podłoża. 
  5. Wytrzymaj w pozycji, a następnie wolno opuść biodra, nie dotykając podłoża. 
  6. Noga wraca do pozycji wyjściowej. Zmień nogę i powtórz ćwiczenie.

Ćwiczenie 7 – unoszenie ugiętej nogi w leżeniu na boku

  1. Leżenie bokiem, nogi mocno ugięte w kolanach pod kątem prostym.
  2. Podeprzyj się na przedramieniu, drugą rękę połóż przed sobą. 
  3. Unieś górną nogę równo nad drugą. Piętę skieruj do góry. 
  4. Wytrzymaj w pozycji,a następnie wolno opuść nogę, nie dotykając nogi leżącej na podłożu.
  5. Powtórz ćwiczenie 10-15x i wykon ćwiczenie na drugim boku.
CZYTAJ DALEJ
sobota, 1 marca 2014

Ile posiłków w ciągu dnia?

Czasem lenistwo sprawia, że nie jemy śniadania, potem warunki pracy sprawiają, że nie mamy czasu zjeść drugiego śniadania i obiadu, więc dopiero po powrocie do domu uzupełniamy zapotrzebowanie energetyczne z całego dnia. Jeśli jednak chcemy czuć się dobrze, tak by uniknąć doskwierającego głodu czy bólu głowy, powinniśmy ustalić prawidłową liczbę posiłków w ciągu dnia i odpowiednio rozłożyć ilość energii, którą z nich otrzymamy.

W świetle najnowszych badań najkorzystniejsze jest rozłożenie ogólnej wartości energetycznej dziennego pożywienia na 5 posiłków (I śniadanie zawierające 25% wartości energetycznej całodobowej, II śniadanie – 10%, obiad – 30%, podwieczorek – 15% i kolację – 20%).
W 4-posiłkowym rozkładzie: I śniadanie stanowi 25–30% ogólnej ilości energii dziennej racji pokarmowej, II śniadanie – 10%, obiad – 40%, a kolacja – 20–25%.
Jedzenie drugiego śniadania jest zalecane szczególnie u tych osób, u których przerwa między pierwszym śniadaniem a obiadem trwa dłużej niż 5–6 godzin. Zbyt długie przerwy pomiędzy posiłkami powodują zmniejszenie koncentracji uwagi, ociężałość, zmęczenie oraz osłabienie. W miarę możliwości jadać należy zawsze w tych samych godzinach, co gwarantuje utrzymanie określonego rytmu fizjologicznego czynności układu pokarmowego.
Udowodniono, że sprawność fizyczna i umysłowa znacznie maleje, jeśli nie dostarczymy naszemu organizmowi pożywienia w określonych porach dnia, zawsze tych samych, w odpowiednich odstępach czasu. Pożywienie zawsze jest źródłem energii niezbędnej do wykonywania pracy. Ważna jest stała pora posiłków. Przyzwyczajamy się do stałych godzin ich spożywania, co odczuwamy często jako ssanie w żołądku i uczucie narastającego głodu. Jest to fizjologiczny sygnał, że wydziela się odpowiednia ilość soków trawiennych i przewód pokarmowy jest gotowy do wykonania ciężkiej pracy, jaką jest trawienie.

Co się jednak dzieje, jeśli nie jemy regularnie, ale codziennie inaczej?

W stanie głodzenia ustroju organizm zawsze wydziela soki trawienne, które - jeśli nie mają czego trawić - mogą z czasem uszkadzać błonę śluzową żołądka. Po pewnym czasie może dojść do zaburzeń wydzielania soków trawiennych, co wywołuje kolejne dolegliwości w naszym organizmie.
Przyjmuje się zasadę, że każdy posiłek powinien zawierać wszystkie potrzebne składniki odżywcze, tj. białko, węglowodany, tłuszcze, witaminy i sole mineralne w takich ilościach, aby ustrój stale mógł je wykorzystywać do zachowania sprawności psychofizycznej. Spełnienie tej zasady uwarunkowane jest racjonalnym dobieraniem poszczególnych produktów wchodzących w skład danego posiłku (np. umiejętne zestawienie produktów zawierających białko zwierzęce i roślinne), co zwiększa wykorzystanie aminokwasów zawartych w białkach roślinnych (np. kromka chleba razowego – białko roślinne ze szklanką mleka lub wędliną – białko zwierzęce).
                                         
Mówiąc o zawartości w racji pokarmowej produktów pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, należy podkreślić, że produkty zwierzęce (mięso, ryby, jaja) oraz produkty zbożowe mają właściwości kwasotwórcze (zakwaszają organizm). Natomiast owoce, jarzyny, ziemniaki, nasiona roślin strączkowych, mleko wykazują właściwości alkalizujące. Jeżeli poszczególne posiłki zestawione są prawidłowo, dochodzi wówczas do równowagi zakwaszającego i alkalizującego działania na ustrój. Podkreślić też należy, że nasilenie podstawowej przemiany materii oraz całodobowy wydatek energetyczny zmniejszają się z wiekiem. Dlatego też, aby utrzymać należną masę ciała, po 40. roku życia powinno się jeść nieco mniej niż w latach młodzieńczych. Najwięcej energii powinno się czerpać z obiadu, a śniadanie powinno być obfitsze niż kolacja.
Natomiast drugie śniadanie i podwieczorek to bardzo skromne posiłki, ale zapobiegające niekontrolowanemu pojadaniu między posiłkami (rozsądnie zaplanowane, a nie zjedzenie kromki chleba, słodkiej bułki czy pączka, po którym za chwilę znowu jesteśmy głodni; nie pamiętamy nawet, czy cokolwiek zjedliśmy, bo przecież nie siadaliśmy do stołu).
Posiłki powinny być tak rozplanowane, aby kolację można było zjeść co najmniej 2 lub 3 godziny przed snem, jednak nigdy nie powinno się spożywać kolacji później niż między 19.00 a 20.00 (niezależnie od tego, o której idziemy spać).
CZYTAJ DALEJ

Tu mnie znajdziesz

mytastepl.com FlyB - Kulinaria Znajdź przepis kulinarny - Katalog Smaków Mikser Kulinarny - przepisy kulinarne i wyszukiwarka przepisów Przepisy Kulinarne z najlepszych kulinarnych blogów
TOP